Szczęśliwy ów dom, szczęśliwa owa wspólnota, która byÅ‚a Å›wiadkiem sÅ‚ów i czynów Chrystusa. To wÅ‚aÅ›nie w tym domu Jezus z wielkÄ… mocÄ… naucza, wypÄ™dza zÅ‚e duchy, uzdrawia chorych oraz odpuszcza grzechy. JeÅ›li Chrystus odpuszcza grzechy, to znaczy, że musi być prawdziwym Bogiem, bo nikt nie może odpuszczać grzechów, z wyjÄ…tkiem samego Boga (Å›w. Ireneusz).Na potwierdzenie, że ma wÅ‚adzÄ™ odpuszczania grzechów, uzdrawia paralityka. Nikt z nich nie może wÄ…tpić, że Jezus mówi prawdÄ™. On „jest nie tylko peÅ‚nomocnikiem Boga, który w zastÄ™pstwie i w Jego imieniu odpuszcza grzechy (jak np. kapÅ‚an w konfesjonale), ale jako Syn CzÅ‚owieczy posiada od Boga peÅ‚niÄ™ wÅ‚adzy boskiej na ziemi”. Uczeni w PiÅ›mie przeÅ›ladowali Jezusa za to, że nazywaÅ‚ Boga swoim Ojcem, że uzdrowiÅ‚  paralityka w szabat. Czy w naszych domach rozmawia siÄ™ o sÅ‚owie Bożym? JeÅ›li nie, to może trzeba rozebrać dach, czyli to, co przeszkadza, aby dostać siÄ™ do Chrystusa. O tym trzeba rozmawiać na wszelkich wspólnotowych spotkaniach, modlić siÄ™ o to, aby Chrystus miaÅ‚ kontakt z każdym czÅ‚owiekiem.
Ilu byÅ‚o przyjacióÅ‚ sparaliżowanego? Ewangelia tego nie podaje. Wiemy tylko, że czterech go niosÅ‚o. Nieważna jest liczba przyjacióÅ‚ tego chorego czÅ‚owieka, lecz jakość ich wiary w to, że Jezus uzdrowi ich przyjaciela. Warto mieć przyjacióÅ‚.

Program duszpasterski Kościoła w Polsce.